"چیزها اگر به همان شکلی که هستند دیده شوند تاثیری چندان قوی بر ما نخواهند گذاشت و تنها هنگامی زیبا می نمایندکه آنچه که خداوند در انسان به ودیعه  گذاشته است وان همانا قدرت ایجاد یک تصور مطلوب از طریق تخیل است  ،به کار گرفته شود. بنابراین روح ما دائما به گونه ای دلپذیر در ورطه فریب و اغفال سرگردان است وما به مثابه قهرمان افسون شده ی یک رمان عشقی می باشیم که با دیدن قصری زیبا که با استفاده از کلمات رمز ناگهان ناپدید می شوند ،مبهوت شده ایم . پس تمامی زیبایی چیزی نیست مگر آنچه که بر زیبایی رومانتیک دلالت دارد . خواه این زیبایی  در یک منظره طبیعی نهفته باشد خواه در یک تابلوی نقاشی شده از یک منظره طبیعی جلوهگر باشد و یا در یک شعر روستایی گنجانده شده باشد .زیرا ،صحنه ها و اشیا تنها وقتی زیبا هستند که ذهنیت و تخیلات ما را بر انگیزانند و زیبایی تنها لذت تخیلات نیست."( آدیسن )