دانشجویان مهندسی شهرسازی دانشگاه کردستان

جان نش و طراحی خیابان ریجنت

نش پارک ریجنت را به مرکز تجاري پيکاديلي مرتبط ساخت، که اینکار با توسعه مجدد يک خيابان از پورتلند پِلِیس (که توسط برادران آدام در سال 1774 ساخته شده بود) به پيکاديلي انجام داد تا به محور تجاری از طریق یک رابط محوري، مرتبط شود. آنچه از نظر برنامه ريزی شهري اهميت داشت، دید پايداری بود که نش برای ستون فقراتی جدید برای لندن طرح ریزی کرده بود. خيابان ریجنت، رابط بين واترلویِ پيشنهادي (که اکنون فضاي باز روبروي کاخ کارلتون مي باشد) و پورتلند (جهت ایجاد یک  ورودی وسیع نهایی، برای آنچه قرار بود میدان پارک شود اما حالا پارک کرسنت است)، قرار نبود بصورت یک خط مستقیم از میان املاک فعلی عبور نماید بلکه قرار بود از همان انحنای طبیعی که خط فاصل سوهو و مایفیر است، تبعیت کند. 

اين خیابان که خيابان ریجنت ناميده شد، نسخه انگلیسی خیابان ریولی ناپلئون در پاريس می باشد. به نقل از خود نش، «خيابان جديد ریجنت، بايستی مرزی بسازد جهت جداسازي کامل خيابان ها و ميدانهاي محل زندگي اشراف و نجيب زادگان وخيابان هاي باريک از خانه هاي کوچکتر که محل زندگي مکانيک ها و قشر بازاري جامعه است.» (سامرسون، 1949 آ). پيش بيني او این بود که در آینده به یک میدان بزرگ تبدیل خواهد شد تا «هر کس که کاري به جز قدم زدن و سرگرم نمودن خود  ندارد، میتواند به آنجا بیاید». مکانیابی نش برای خیابان، حتي با هجوم آزاردهندة سیل بی پایان وسايل نقليه امروزی، هنوز هم موفق باقي مانده است. اين خيابان، دسترسی رضایت بخشی برای ورود به منطقه باشکوه و آرام پورتلند ايجاد نموده و يکي از خيابانهاي مناسب لندن جهت گردش گری بشمار می آید. همچنين اين خيابان، بين دو منطقة سوهو و مايفير، هرکدام با هویت هایی بسیار متمایز، یک مرز طبیعی ايجاد نموده است. ساختمان های نش به جز آنها که در گوشه پاياني خیابان بنا نمود، همه تخريب شده اند اما فرم و عظمت ریجنسي پاراد، همچنان باقي مانده است.

از آنجائیکه خيابان ریجنت با زاويه قائمه خيابان آکسفورد را قطع میکرد، وی اين مشکل را با ایجاد فرم دايره اي ميدان آکسفورد برطرف نمود. لنگهام، به این دلیل بوجود آمد که منافع صاحبان املاک آن در توسعه مجدد نبود و از آن اجتناب می ورزیدند و بدین ترتیب باعث ایجاد گره ای در خیابان مستقیم ریجنت شدند. صاحبخانه هاي سودجوي ميدان کاونديش، خيابان جديد ریجنت را به سمت شرق کشاندند اما نش مشکل گره در مسير را با طراحي هوشمندانة کليساي دايره اي شکل «آل سولز» پوشش داد. نش همچنين يک سري ترکیبات در خيابان ریجنت بعنوان مغازه و دفتر طراحي نمود، اما بدلیل اینکه ساختمان ها مدتهای زیادی است که تخریب شده یا

تغییر یافته اند، از طراحی و نقشه آنها چیز زیادی به جای نمانده است.

خيابان ريجنت قرار بود در قسمت جنوب، با تمرکز بر یک ساختمان چشمگیر بنام «کاخ کارلتون» (که در آنزمان سکونتگاه نائب السلطنه بود) خاتمه یابد. نش قصد داشت توسط يك خیابان رسمی و يك ميدان در محور کاخ كارلتون، به این منظور برسد. بنابراين، او خيابان ريجنت را حول يك دايره چرخانيد تا محور کاخ كارلتون را قطع كند. جالب توجه است که نائب السلطنه (که در این زمان جورج چهارم شده بود)، ناگهان تصميم گرفت کاخ كارلتون را ترك گفته و در عوض كاخ باكينگهام را توسعه دهد. کاخ كارلتون تخریب گردید و بدین وسیله، دیگر پایانه ای برای پروژه عظیم خيابان ريجنت وجود نداشت. به جای آن، نش پلکان  دوکِ يورك را طراحي نمود كه در کنار خانه های ردیفی کارلتون واقع شده بود.

ميدان پيكادلي دقیقاً قرار بود ميدانی باشد که دور قسمت هاي شمالي و جنوبي خيابان ريجنت بچرخد اما بعنوان فضايي بسیار كوچكتر از فضای بی شکلی که به آن تبديل شد. متاسفانه تغيير برنامة های نائب السلطنه، در طراحي ميدان پيكادلي مشکلی بدنبال آورد كه لاينحل باقي مانده است. انتهاي خيابان ريجنت اکنون متشکل از يك پیچ خوردگی بزرگ با یک سری ستون می باشد که بصورت کمان دایره ای که ربع یک میدان دوبخشی است، به میدان پیکادلی می رسد و یادآور کار قبلی در بث است. جالب توجه است که نش شخصاَ مجری این قسمت کمانی شکل شد تا بتواند كل سايت را توسعه دهدو یک انحنای دنباله دار بسازد، بدون اين كه از طرف مالكين مختلف وادار به تغییر ترکیب خود شود. برای چندین دهه به معماران بعدی دلايل حرفه اي، اجازه داده نمی شد که خود مجری طرح خود باشند. احتمالا به همین دلیل است كه بعد از نش، ديگر شاهد طرح های شگفت آور و یادواره ای نبوده ایم.

طرح خيابان ريجنت نش، سه تأثیر را نشان می دهد: اولاَ تأثیر بث و ادينبورگ و همچنین سنن برنامه ريزي اواخر قرن هيجدهم؛ ثانیاَ تأثیر شهرهای پاريس و ورسالیس در دوران لويي چهاردهم، لوئي پانزدهم و ناپلئون اول؛ و ثالثاَ تأثیر سنت چشم انداز سازی. این پروژه در کمال زیبایی، هيچ تاثيري بر روي مشكلات شهري ناشي از انقلاب صنعتي نداشت (راسموسین، 1951).